از سروده هاي اينجانب احمد رضوي

كارِ حق

شبي را تا به صبحِ روز ديگر

تفكُّر در رهِ مولاي اطهر

نمودم چشمِ دل را سوي مولا

نديدم جز عنايت، نورِ والا

بدو گفتم: جهان در انتظار است

نظام‌هاي جهان، بي‌ساز و كار است

ترحُّم بر يتيمان، رفته از بين

كمك كردن به آنان، رفته از بين

دروغ و ظلم و عُصيان و تباهي

شده كارِ سياست‌هاي واهي

صداقت از ميانِ مردمِ ما

بدور است و شديم تنهاي تنها

ميانِ خاكِ ما خطِّ جدايي

چنين رسمي شده جغرافيايي

بُوَد وحدت بدون رنگ و بويي

نمانده بر مسلمان، خُلق و خويي

بيا مهدي كه هادي نيست اينجا

تو موسايي و وادي نيست اينجا

بگفتا: اي عزيزان، گوش باشيد

هميشه عاشق و باهوش باشيد

كلامِ حق ميان‌تان گواهست

نگاهِ من به‌سوي نينواهست

بسازيد صحنه‌ي اِظهارِ حق را

به پايان آوريد اين كارِ حق را

16/09/1390

از سروده هاي اينجانب احمد رضوي

راه حاجي

گفته است پيغمبرِ ما اين چنين

رحمت و نورِ حسين بر مؤمنين

تا قيامت پايدار است در جهان

وصف او كامل نگنجد بر زبان

اين حسين است و جهاني رمز و راز

عاشقِ دينِ خداي بي‌نياز

عشق او عالَم، دگرگون مي‌كند

ياد او قلبِ مرا خون مي‌كند

نام او سرلوحه‌ي دينِ من است

راه او هم، دين و آئينِ من است

او امام است و هدايت، كارِ او

آخرين خواست من است، ديدارِ او

او كه حج را وصلِ بر خون مي‌كند

راه حاجي را دگرگون مي‌كند

كعبه‌ي او قتلگاهِ كربلاست

رمز و رازش با دل و جان آشناست

سعيِ او بين صفا و مروه نيست

رأي او مقبولِ فردِ هرزه نيست

13/09/1390

از سروده‌هاي اينجانب احمد رضوي

ونُنَزِّلُ مِنَ الْقُرآنِ مَاهُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ وَلايَزِيدُ الظَّالِمِينَ إلاَّ خَسَارًا

(سورة اسراء، آية 82) ؛

و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است براى مؤمنان، نازل مي‌کنيم؛ و ستمگران را جز خسران [و زيان] نمي‌افزايد.

مؤمنان را رحمت و نـور و هـدايت مي‌دهد، قرآنِ ما

ظالمان را كُفر و خُسران و ضلالت مي‌دهد، قرآنِ ما

از سروده‌هاي اينجانب احمد رضوي

اين سحر بود و هواي لطفِ رحمان بر سرم 

هـم نـسيـمِ رحـمتِ آيـاتِ قـرآن بر سرم

در فضـا نـورِ مـلائـك ديـدم و عرش خدا 

بـوده هـر دم سـايـة اِعجـازِ فرقـان بر سرم

26/09/1389

------------------

علـم و حكمت، نور و رحـمت را خدا آورده است 

هـم شفـابـخش و كـتـابِ رهنـما آورده است

ايــن كتــاب، از جــانب پيـغمبــرِ اُمّي رسيد 

هـم فرودش بوده يكـجا، هـم جدا آورده است

شب عاشوراي حسيني 25/09/1389

---------------------

قرن‌ها در قـافِ قرآن، غرق شد 

راهِ حـق از راهِ باطـل، فرق شد

آتشي افـكنـد در قلبِ سليـم 

نورِ حق در خانه‌ها چون برق شد

03/10/1389، «قـ»رن‌ها، «ر»اهِ حق، «آ»تشي، «نـ»ورِ حق = قرآن

---------------------

بـشنـو از آلِ نـبـي و صـادق حـق و وفـا 

چار چيز است درك و فهم از جمله آياتِ خدا

عبارات از عـوام است و اشارات از خـواص 

آن لطـائـف اوليـاء و اين حقـائـق انبيـا

05/10/1389

--------------------

در كتابِ آسماني، لحـظه‌ها انديشه كن 

يا تلاوت كردنِ آياتِ حق را پيشه كن

بـا تدبّـر، آيتـي را گـر قـرائت مي‌كني 

بـهـرة وافر نصيبت مي‌شود، انگيزه كن

شب عاشوراي حسيني 25/09/1389

از سروده‌هاي اينجانب احمد رضوي

قـافِ قـرآن، قـلبِ پـيـغـمبـر بُوَد 

راي قــرآن، رهــرو و رهــبــر بُوَد

آي آن، آياتِ حق را آيتي است 

نــور و نــار، از نـونِ قـرآن بـر بُوَد

03/10/1389 ، «نور و نار» (بهشت و جهنّم) ، «بر بُوَد» (برآيد).

------------------

ارزشِ قـرآن بـه آياتِ جلي است 

نام و اوصافش همه، يادِ علي است

ذكـر و تنزيل و مُبيـن است و عظيم 

هم بشيـر است و نذيـر است و كريم

رحـمت و نـور و صـراطِ مـسـتـقـيـم 

نعـمت و روح و كتـابي بـس حكيـم

يـادِ حـق در جـمـلـه آيـاتـش بُـوَد 

نـامِ حــق در روح و در ذاتـش بُـوَد

30/09/1389

--------------------

دردِ مـا را مـي‌دهـد درمـان، كلام ذوالجلال 

هم به انسان مي‌دهد فرمان، كلام ذوالجلال

چشمـة علـم و بهـار قـلب‌ها، حبـل المتين 

ناصـح است و معدن ايمان، كلام ذوالجلال

05/10/1389

-------------------

نـورِ حق، در جـمـله آياتـش تجلّي مي‌كند 

در كتابـش، اين خداوندست تحدّي مي‌كند

مثلِ قرآن، در جهان، آوردنش ممكن نبود 

گـرچـه «الفيل» آمـد و آيـه تلقّي مي‌كند

شب عاشوراي حسيني 25/09/1389

از سروده‌هاي اينجانب احمد رضوي

حجاب و عفاف

حــجــاب و عِــفــاف، زينتِ بــانــوان

دو گـــوهـــر بُـــوَد از بــراي زنـــان

گُــلِ زنــدگــي را مـكــن بــي‌اثـــر

كـه بــويش طـراوت دهــد بـر جهـان

زنِ بــدحـجــاب و گُــلِ بــدســرشت

چو خاري است بر چشمِ مردان و باغبان

چـنـيــن بــوده گـفـتــارِ مـولا علي

حــجــاب و عِــفــاف، آيتِ مــؤمنـان

عفيـف است، هرآن كس كه زاهدتر است

چـه زيـبــاست عفّتِ دختــرانِ جــوان

از سروده‌های اینجانب احمد رضوی

درس امامت

خوشـا ای دل که امشب نـورِ حقّ آمد ترا

رنـگ و بـوی کربـلا تابیده از عرشِ خدا

قطـره خـونِ حسیـن و نالـه شب‌های تار

مـی‌رود تـا عـرشِ اَعـلی، از زمینِ کربلا

رازدار و مَـحـرمِ اَسـرارِ حـق بـاشـد دلـم

ورنـه از کـرب و بـلا گویـم تـرا اَسرار را

اَصغر و عبّاس و عون و جعفر و تقدیرِ حق

جـانِ خـود را می‌دهنـد در راهِ ایمـانِ خدا

ای حسیـن بـن علـی، رازِ امـامت باز شد

از خـلافت تا امـامت، فاصـله فرسنـگ‌ها

حامـدِ نـورِ خـدا باشـد زبانـم، ای عـزیـز

از حسیـن آمـوختـن درس امـامت را سزا

5/10/1388 مطابق با 9/ محرم/ 1431 تاسوعای حسینی

از سروده‌های اینجانب احمد رضوی

بنـام او که عالـَم را صفا داد

دلِ پـژمـردة مـا را جلا داد

کلام او تجلِّی بخشِ هستی

علی را در دو عالَم مقتدا داد

10/7/1388

 

قیامت در همین دنیا به پـا شد

مکـانِ آن، مُعیـَّن کـربـلا شد

بهشتش در حسین بن علی بود

جهنـَّم با یزیـدش هم‌صدا شد

23/7/1388

 

مــرا در دل، رازِ زنــدگــی بـود

مـرا در سـر، هـوای بنـدگی بود

هوای نفسِ من، با من چه‌ها کرد!

مـرا در کُنـجِ زنـدان‌ها رهـا کرد

چـه زندانی ازین بدتر که هر روز

دلِ مـن را حِسادت می‌دهد سوز

حسودی را نه سودی بوده دیروز

نـه امـروزش بُوَد آشِ دهن سوز

حسـودان را نیـاسـودن سـزا باد

دلِ غـمـدیـدةشـان را عـزا باد

4/8/1388

 

حُسینـم، جـانِ من بادا فِدایت

بُــوَد امــوال و اولادم بـرایت

دگر در این جهان چیزی ندارم

به جز عشقِ شهادت در لِوایت

4/8/1388

اشعار جالب

من از بيگانگان هرگز ننالم                    كه با من هر چه كرد آن آشنا كرد

-----

هفت دوزخ چيست؟ اخلاق بدت                          هشت جنّت چيست؟ اَعمال خودت

حشر تو بر صورت اَعمال تو است              هرچه بيني نيك و بد، اَحوال تو است

جملة اخلاق و اوصاف، اي پسر               هر زمان گردد مُمثَّل در صُوَر

گاه نارت مي‌نمايد، گاه نور                     گاه دوزخ، گه جنان و گاه حور

لاله و گل‌ها و ريحان و سمن                 جمله طاعات است و اخلاقِ حَسَن

حور و غلمان، جملگي اوصاف تو است                    مهر و مه روح است و قلب صاف تو است

قصر مرواريد و ذرهاي ثمين                   شد دل پُر نور تو اي مرد دين

-----

فردا كه زوال شش جهت خواهد بود                      قدر تو به قدر معرفت خواهد بود

در حُسن صفت كوش، كه در روز جزا                    حشر تو به صورت صفت خواهد بود

فردا كه به محشر آيد زن و مرد               از بيم حساب، روي ها گردد زرد

من عشق تو را به كف نهم، پيش برم                    گويم كه حساب من از اين بايد كرد

----

بند بگسل، باش آزاد اي پسر                  چند باشي بند سيم و بند زر

گر بريزي بحر را در كوزه‌اي                  چند گنجد قسمت يك روزه‌اي

كوزة چشمِ حريصان پُر نشد                   تا صدف قانع نشد پُر دُرّ نشد

---

اسب همّت سوي آخور تاختي                 آدمِ مسجود را نشناختي

در دلم بود كه آدم شوم، اما نشدم                         بي خبر از همه عالَم شوم، اما نشدم

هجرت از خويش كنم، خانه به محبوب دهم                         تا به اسماء معلّم شوم، اما نشدم

آرزوها همه در گور شد اي نفس خبيث                  در دلم بود كه آدم شوم، اما نشدم

مرغان همه بشكستند قفس را و پريدند                   من در قفس افتاده به خود تار تنيدم

---

تكيه بر جاي بزرگان نتوان زد بگزاف                     مگر اسباب بزرگي همه آماده كني

----

نه هركه به صورت نكو است                  سيرتِ زيبا در او است

تن آدمي شريف است به جان آدميت                     نه همين لباس زيباست نشان آدميت

مثنوی معنوی

مثنوي معنوي:

علتِ عاشق ز علتها جداست                 عشق اصطرلابِ اَسرار خداست

هرچه گويم عشق را شرح و بيان             چون به عشق آيم خجل باشم از آن

گرچه تفسير زبان روشنگر است               ليك عشق بي زبان روشنتر است

چون قلم اندر نوشتن مي شتافت            چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت

 

آرزو مي‌خواه ليك اندازه خواه              برنتابد كوه را يك برگ كاه

 

عشقهايي كز پي رنگي بُوَد                   عشق نبود عاقبت ننگي بُوَد

اين جهان كوهست و فعل ما ندا              سوي ما آيد نداها را صدا

 

گر خضر در بحر كشتي را شكست           صد درستي در شكست خضر هست

 

كار پاكان را قياس از خود مگير            گرچه مانَد در نبشتن شير، شير

 

او به ظاهر واعظ احكام بود                ليك در باطن صفير و دام بود

 

اول اي جان، دفع شرّ موش كن           و آنگهان در جمع گندم جوش كن

 

صد هزاران نيزة فرعون را                 در شكست از موسئي با يك عصا

صد هزاران طب جالينوس بود           پيش عيسي و دمش افسوس بود

اسب همّت سوي اختر تاختي          آدم مسجود را نشناختي

 

ما نبوديم و تقاضامان نبود         لطف تو ناگفتة ما مي‌شنود

هركه او بيدارتر پر دردتر              هركه او آگاهتر رخ زردتر

 

جزوها را روي ها سوي كُل است         بلبلان را عشق بازي با گُل است

آنچه از دريا به دريا مي‌رود                   از همانجا كآمد، آنجا مي‌رود

 

مادر بتها بتِ نفس شماست                 زآنكه آن بت مار، و اين بت اژدهاست

 

چون خدا خواهد كه پردة كس دَرَد               ميلش اندر طعنة پاكان بَرَد

چون خدا خواهد كه پوشد عيب كس           كم زند در عيب معيوبان نَفَس

چون خدا خواهد كه مان ياري كند               ميل ما را جانب زاري كند

 

باد و خاك و آب و آتش بنده‌اند           با من و تو مرده، با حق زنده‌اند

 

گفت آري، گر توكل رهبرست           اين سبب هم سنت پيغمبرست

گفت پيغمبر به آواز بلند                  با توكل زانوي اشتر ببند

 

آنكه او از آسمان باران دهد             هم تواند كو ز رحمت نان دهد

 

گر توكل ميكني در كار كن              كسب كن پس تكيه بر جبار كن

 

آدم خاكي ز حق آموخت علم            تا به هفتم آسمان افروخت علم

گر به صورت آدمي، انسان بُدي          احمد و بوجهل خود يكسان بُدي

نقش بر ديوار مثل آدم است             بنگر از صورت چه چيز او كم است

 

مشورت ادراك و هشياري بُوَد            عقلها مر عقل را ياري بُوَد

 

در بيان اين سه، كم جنبان لبت           از ذهاب و از ذهب وز مذهبت

 

لفظها و نامها چون دامهاست           لفظ شيرين ريگ آب عمر ماست

(دفتر اول)