درس امامت

خوشـا ای دل که امشب نـورِ حقّ آمد ترا

رنـگ و بـوی کربـلا تابیده از عرشِ خدا

قطـره خـونِ حسیـن و نالـه شب‌های تار

مـی‌رود تـا عـرشِ اَعـلی، از زمینِ کربلا

رازدار و مَـحـرمِ اَسـرارِ حـق بـاشـد دلـم

ورنـه از کـرب و بـلا گویـم تـرا اَسرار را

اَصغر و عبّاس و عون و جعفر و تقدیرِ حق

جـانِ خـود را می‌دهنـد در راهِ ایمـانِ خدا

ای حسیـن بـن علـی، رازِ امـامت باز شد

از خـلافت تا امـامت، فاصـله فرسنـگ‌ها

حامـدِ نـورِ خـدا باشـد زبانـم، ای عـزیـز

از حسیـن آمـوختـن درس امـامت را سزا

5/10/1388 مطابق با 9/ محرم/ 1431 تاسوعای حسینی